سپس به همراه آن حضرت گروه‌هايى از شيعيان پدرش و بعضى از خوارج كه پيكار با معاويه را به هر شكلى ترجيح مىدادند و برخى از افرادى كه چشم طمع به غنايم جنگى داشتند ، و بعضى از شكاكان و بعضى از متعصبان كه پيرو سران قبيله‌شان بودند و به‌هيچ دينى نگرويده بودند ، به سرعت حركت كردند ، و رفتند تا سرانجام در ساباط پايين پل فرود آمدند و آن‌جا خوابيدند . همين كه صبح شد ، امام عليه السلام خواست يارانش را بيازمايد و از چگونگى وضعيت ايشان در مورد اطاعت از خود آگاه شود ، تا دوستانش را از دشمنانش بشناسد و در ديدار با معاويه از روى بصيرت باشد ، پس دستور داد تا منادى ندا دهد ، اجتماعى كنند ، همگى جمع شدند امام به منبر رفت و خطبه خواند و فرمود : « سپاس خداى را به هر اندازه كه ستايش كنندگان توان ستايش او را داشته باشند ، و گواهى مىدهم كه خدايى نيست جز خداى يكتا ، به هر مقدارى كه گواهى دهنده‌اى بر يكتايى او گواهى دهد ، و گواهى مىدهم كه محمد بنده و فرستادهء اوست : او را به حق فرستاده و او را امين بر وحى خود گزيده است ! بارى ، به خدا سوگند كه من اميدوارم به لطف و سپاس خدا درحالى كه صبح كرده باشم كه خيرخواه‌ترين مخلوق براى خلق خدا بوده باشم و صبح نكرده باشم درحالى كه كينه‌اى از فرد مسلمانى بر دل و ارادهء بدى نسبت به كسى و يا آزار فردى را بر دل داشته باشم ! به راستى كه آنچه نمىپسنديد در جمع ، بهتر از آن است كه در جدايى مىپسنديد و همانا من براى شما نگرش خيرى كه دارم بهتر از